برای بهترین همراهم....

احساس می کنم که به قلبم نشسته ای

با آنکه متصل به ضمیری شکسته ای

این دستهای منجمدت را به من بده

تا اینچنین به ساحت شعرم نشسته ای

من استعاره از تو و از خویش می شوم

در هر نفس به شوق تو تعریف می شوم

در هر قدم به قلب تو است استخاره ام

در قبله نگاه تو تعمید می شوم

ای برتر از غزل! تو شهود مجسمی

عرفان من به سوی تو تفسیر می شود

در منتهای قلب منی، انتهای «من»

در ابتدای عشق تو تعبیر می شود

لبخند با شکوه خودت را به من بده

این دستهای منجمدت را به من بده

تنها برای یک دفعه تا انتهای عمر

با من بمان و باز به این ننگ تن بده.... !

نوری نوروزی

90/09/29

شیراز

* مدت ها بود که نیامده بودم ، به روز هم نشده بودم ، اینبار در آخرین روزهای زمستان فرصتی دست داد که بیایم و همراهتان باشم.... اینکه پست بعدی کی باشد نمی دانم فقط همینقدر بگویم که بسیار ممنونم از همراهی دوستانی که حتی در نبودن من هم آمدند و سر زدند ، به راستی ذهن و زبانم درمانده است از یافتن واژه ای در خور تشکر از ایشان.

* آنچه خواندید سوای ایرادات مرسوم فنی! تقدیمی ناچیز بود به بهترین همراهم که بار تحمل تمام کاستی هایم را بر دوش خویش می کشد... اینگونه سپاس بیکرانم را نثارش کردم....

*خواندن کارهای زیر را هم پیشنهاد می کنم:

*نقطه سر خط 66 : \ بـُق \ : نورالله لک

*ترمیناتور : مریم هومان

*همه تان را دوست دارم .... شاعر بمانید!

پنجشنبه.......

                   روءیای دست هایت را

                                                  بوسه باران

                                                                      خواهم کرد.....

(1)

همیشه می گفت اگه یه روز محلم نذاری میمیرم..... از روزی که مُرد دیگه به هیچکس محل نذاشتم.

(2)

هنوز خشک و بی حرکت همونجا افتاده بود... با چشمای نیمه باز و زبونی که از یک طرف دهنش آویزون بود. لخته خون بزرگی جلوی گلوش تا کف سالن امتداد داشت. توی ذهنم صدای آخرین خِر خِرش رو مرور می کردم.

(3)

اومد مثل همیشه نشست رو به روم. دستش رو گذاشت زیر چونه اش و زل توی چشمام . منم همینجوری زل زده بودم بهش.... چند دقیقه طول کشید تا کارگرها آینه رو از جلوم برداشتن...